Metro londyńskie, znane jako London Underground lub Tube, jest znane na całym świecie. To jeden z najstarszych i największych systemów metra. Stanowi także drugie co do długości metro w Europie. Jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli miasta i stanowi kluczowy środek transportu, umożliwiając szybką i wygodną podróż po stolicy. Turyści przybywający do Anglii z różnych stron świata, traktują przejażdżkę brytyjską koleją podziemną, jako punkt obowiązkowy na swojej liście atrakcji. Z czego wynika fenomen London Underground? Sprawdźmy!

Spis treści

Metro londyńskie

Metro londyńskie posiada ponad 400 kilometrów tras i ponad 270 stacji obsługujących miliony pasażerów każdego dnia. Bez wątpienia stanowi ikoniczną częścią transportu w Londynie. Jego linie obejmują większą część obszaru południowo-wschodniej Anglii. Dzięki niemu, nasza podróż po stolicy Wielkiej Brytanii będzie szybka i wygodna. Warto również wspomnieć o ciekawostkach z nim związanych, stacjach widmo, a także tajemniczych miejscach ukrytych w jego korytarzach, które od lat wzbudzają zainteresowanie wielu osób. Chcesz dowiedzieć się czegoś więcej na temat jego historii, organizacji oraz legend, jakie wokół niego powstały? W takim razie koniecznie zapoznaj się z poniższym artykułem!

Darmowe ogłoszenia

Historia brytyjskiej kolei podziemnej

London Underground było pierwszym systemem metra na świecie. Jego historia sięga lat 30. XIX wieku. W 1836 roku zaczęto prowadzić dyskusje nad potrzebą rozwiązania problemu rosnącej liczby ludzi i trudności z transportem w mieście. Pierwszą linią była Metropolitan Line, która została otwarta w 1863 roku, łącząc stacje pomiędzy Padddington a Farringdon. Bez wątpienia było to przełomowe wydarzenie, ponieważ było to pierwsze na świecie metro z zastosowaniem pociągów napędzanych parą. W następnych latach system brytyjskiej kolei podziemnej szybko się rozwijał, powstawały nowe linie i stacje, co pozwalało na obsługę coraz większej liczby pasażerów.

W XX wieku, pomimo problemów związanych z I i II wojną światową, metro kontynuowało ekspansję. Linie były rozbudowywane, a sieć metra wzbogaciła się o nowe technologie, np. otwarcie pierwszej linii z automatycznymi drzwiami, które miało miejsce w 1968 roku. Współcześnie, londyńskie metro jest jednym z najbardziej rozległych systemów kolei podziemnej na świecie i stanowi kluczową część infrastruktury transportowej stolicy Zjednoczonego Królestwa. Co ciekawe, niektóre jego części przechodzą pod Tamizą, czyli główną rzeką w Londynie.

Organizacja metra, czyli jego linie i ich oznaczenia

Mapy metra z oznaczonym ich schematem oraz kierunkami znajdują się na każdej stacji oraz nad drzwiami w każdym z wagonów. Ma to na celu ułatwienie podróży zarówno mieszkańcom, jak i turystom oraz minimalizowanie chaosu i problemów z przemieszczaniem się po mieście. Mapę londyńskiego metra z oznaczeniami możemy pobrać ze strony Transport of London. Brytyjska kolei podziemna składa się z 12 linii, a każda z nich posiada swój unikalny kolor oraz numer:

  1. Bakerloo Line – oznaczona kolorem brązowym, łączy Harrow & Wealdstone z Elepfant & Castle.
  2. Central Line – linia czerwona, biegnąca z Epping na wschód do Ealing Broadway na zachodzie.
  3. Circle Line – kołowa linia, oznaczona kolorem żółtym. Krąży ona wokół centrum Londynu.
  4. District Line – linia zielona obsługująca wiele dzielnic, od Upminster na wschodzie po Ealing Broadway, Richmond oraz Wimbledon na zachodzie.
  5. Hammersmith & City Line – oznaczona różowym kolorem, biegnąca z Hammersmith na zachodzie do Baking na wschodzie.
  6. Jubilee Line – linia szara, łącząca dzielnice północne i południowe, biegnąca od Stanmore na północy do Stratford na wschodzie.
  7. Metropolitan Line – linia fioletowa, łącząca stacje północno-zachodnie z centrum i wschodem Londynu.
  8. Nothern Line – linia czarna, podzielona na dwie gałęzie: Nothern Line (Edgware/High Barnet) oraz Nothern Line (Charing Cross/Bank).
  9. Piccadilly Line – linia ciemnoniebieska, łącząca centrum Londynu z Heathrow na zachodzie i Cockfosters na północy.
  10. Victoria Line – linia o kolorze niebieskim, biegnąca od Walthamstow Central na północy do Brixton na południu.
  11. Waterloo & City Line – krótka linia, oznaczona kolorem szarym, łącząca stacje Waterloo i Bank.
  12. Elizabeth Line – linia o kolorze jasnego fioletu, połączyła Shenfield i Abbey Wood leżące po wschodniej stronie brytyjskiej stolicy z jej centrum oraz z Heathrow i Reading, leżącymi po zachodniej stronie metropolii.

W Londynie nie brakuje fascynujących atrakcji do zwiedzania, a metro ułatwia komfortowe przemieszczanie się między nimi, zapewniając szybki dostęp do różnorodnych miejsc w tej dynamicznej metropolii.

Organizacja metra, czyli jego linie i ich oznaczenia

Metro londyńskie – rodzaje tuneli

Metro londyńskie to temat interesujący nie tylko osoby zamieszkujące Wyspy Brytyjskie. Jego bogata historia, ikoniczne logo, charakterystyczne oznaczenia oraz architektura niektórych stacji sprawiają, że podróżowaniem nim to nie tylko sposób na przemieszczanie się, ale też doświadczenie kulturowe.

Brytyjska kolej podziemna posiada różne rodzaje tuneli, a najważniejsze z nich to:

  • tunele podziemne – znajdują się na różnych głębokościach w zależności od terenu, przez który przechodzą,
  • tunele nadziemne – w szczególności na przedmieściach lub na otwartych przestrzeniach istnieją odcinki prowadzone nad ziemią, na wiaduktach lub nasypach,
  • tunele pod rzeką – w niektórych miejscach tunel przebiega pod rzeką Tamizą,
  • tunele stacyjne – stacje metra mają swoje własne struktury tunelowe, które łączą różne perony, korytarze i wejścia do stacji.
Przestrzeń dla twojej reklamy

To musisz wiedzieć!

System metra w Londynie jest symbolem miasta i odgrywa znaczącą rolę, zarówno jako ośrodek transportu, jak i część bogatej historii tego miasta. Wokół londyńskiego metra przez lata powstało mnóstwo legend i ciekawych historii odnoszących się także do miejsc ukrytych w jego korytarzach. Wszystko to dodaje mu tajemniczego charakteru. Nic więc dziwnego, że powszechnie uważa się, że podziemia stolicy Anglii są równie ciekawe, jak miasto znajdujące się na powierzchni.

Metro londyńskie często pojawia się w filach i książkach. Jest częstym tłem dla scen akcji, takich jak w filmie „Metro”, czy książkach o Jamesie Bondzie. Niektóre stacje metra zachowują elementy swojej historycznej przeszłości.

Ciekawostki

  • Najgłębiej położona jest stacja Hampstead, która została otwarta w 1907 roku jako część Metropolitan Railway. Znajduje się ona 58,5 metra pod ziemią.
  • W londyńskim metrze istnieje 49 stacji określanych jako „stacje widma”. Są to stacje, które zostały zamknięte dla ruchu pasażerskiego, ale wciąż istnieją fizycznie, m.in. właśnie stacja Aldwych.
  • The British Museum Disused Station to nieaktywna stacja, która w czasie II wojny światowej była wykorzystywana, jako magazyn muzeum i laboratorium.
  • Down Street to stacja, która podczas wojny była wykorzystywana jako schron przeciwbombowy.
  • Liverpool Street Station ponoć została zbudowana na grobie ofiar dżumy z 1665 roku.
  • Na stacji King Cross miejsce miało dramatyczne wydarzenie, a mianowicie 18 listopada 1987 roku wybuchł na niej pożar. Zabrał on życie 31 osób. Niektórzy pasażerowie, jak i obsługa metra mieli ponoć widzieć i słyszeć spanikowaną dziewczynę, która płacze i krzyczy z niewiadomych powodów, a w momencie gdy ktoś próbuje do niej podjeść znika.

To już wszystko na dzisiaj w tym temacie. Jeśli chcesz być z Nami na bieżąco to odwiedzaj naszą stronę regularnie. Ogłoszenia w UK to doskonałe źródło informacji, gdzie możesz znaleźć to, czego potrzebujesz. Odkryj świat możliwości na naszym portalu ogłoszeniowym! Przeglądaj setki ofert nieruchomości, znajdź wymarzoną pracę, dokonaj udanych transakcji. Poznaj wyjątkowe ogłoszenia, które spełnią Twoje potrzeby i sprawią, że codzienne życie stanie się jeszcze bardziej ekscytujące!

Komentarze

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Zaloguj się

Zarejestruj się

Reset hasła

Wpisz nazwę użytkownika lub adres e-mail, a otrzymasz e-mail z odnośnikiem do ustawienia nowego hasła.